Ormanın başka bir köşesinde yine aynı kurt konuşuluyormuş.

Kurt, kuzuların yem gününü sık sık geciktirirmiş.
Bir seferinde tam 12 gün bekletmiş.
Kuzular aç, sabırsız, gözleri yolda…

O sırada kurt, torbadaki yemleri başka bir mağarada tutar,
“Biraz daha dursun, değerlensin” dermiş.

Sonra günü gelince yemi dağıtır,
Üstüne de birer küçük şeker parçası verirmiş:
“Hadi tatlıya bağlayalım” diye.

Kuzular şekeri ağzına atmış ama içleri tatlanmamış.
Çünkü mesele şeker değilmiş,
Mesele zamanında verilen hakmış.

Ormanda o gün şu söz dolaşmış:
“Geç gelen yem, üzerine şeker konsa da gecikmiş yemdir.”