Ormanın birinde kurnaz bir kurt varmış.
Bu kurt, kuzuları çalıştırır, otlatır, koşturur ama hak ettikleri yemi tam vermezmiş.
Birazını torbasına atar, birazını da gizlice elden verirmiş ki kimse görmesin, duymasın.

Kuzular aç kalır, seslerini çıkarmaya korkarmış.
Ormanın kralı olan aslan ise uzaktan bakar, olan biteni bilirmiş ama yıllarca “şimdi sırası değil” deyip göz yummuş.

Kurt ise her gün semirir, sürüler büyür, torbalar dolarmış.
Ama iş vergiye gelince, orman defterlerine bakıp:
“Ben bu yıl da hiç et bulamadım, kâr yok, matrah sıfır” dermiş.

Ormanda herkes kurdun dişlerinin arasındaki etleri görürmüş ama defterlerde hep aç kurt yazarmış.
Fısıltı yayılmış:
“Bir gün kuzu gerçekten uyanırsa, o zaman kurdun işi zor demişler…”